Translator: Tina Hajbabaee Reviewer: Sadegh Zabihi
درحال حاضر ما از ارتباط مهم بین
خواب و بیماری آلزایمر آگاه شده‌ایم.
[خوابیدن با علم]
بیماری آلزایمر نوعی از زوال عقل است
که معمولاً با از دست دادن حافظه و کاهش حافظه همراه است.
و چیزی که ما فهمیدیم این است که
پروتئین‌های مختلفی وجود دارند
که در بیماری آلزایمر بدشکل می‌شوند.
یکی از این پروتئین‌ها ماده‌ای چسبناک و سمی است
به نام بتا-آمیلوئید که در مغز ساخته می‌شود.
پروتئین دیگر چیزی است به نام پروتئین تاو.
اینها چه ارتباطی با خواب دارند؟
خب اولاً، اگر در یک مقیاس بزرگ اپیدمیولوژیکی نگاه کنیم،
چیزی که برداشت می‌کنیم این است که
افرادی که گزارش شده است، معمولا خوابی کمتر از۶ ساعت در شب دارند،
در آینده در مقابل افزایش میزان
بتا آمیلوید در مغزشان،
در معرض ریسک بیشتری قراردارند.
ما همینطور می‌دانیم که دو اختلال خواب
یعنی اختلال بی‌خوابی و آپنه خواب یا خروپف شدید،
بیشتر در معرض خطر بیماری آلزایمر در آینده
قرار دارند.
البته اینها فقط مطالعاتی انجمنی هستند.
آنها علیت را ثابت نمی‌کنند.
اما اخیرا،
ما درواقع شواهد علّی را شناسایی کردیم.
درواقع، اگر شما انسان سالمی داشته باشید
و او را برای یک شب از خواب محروم کنید،
و روز بعد، افزایشی فوری
در بتا آمیلوید می‌بینیم،
که هم در جریان خون آنها
و هم در چیزی که ما به آن می‌گوییم مایع مغزی نخاعی جریان دارد،
و به تازگی، بعد از یک شب خواب،
با استفاده از تکنولوژی مخصوص عکس برداری از مغز
دانشمندان دریافتند که در خود مغز
افزایشی فوری در مقدار بتا آمیلویدها به وجود می‌آید.
پس این یک مدرک علت معلولی است.
چه چیزی درمورد خواب وجود دارد
که مکانیزمی را آماده می‌کند
که جلوی افزایش پروتئین‌های
مربوط به بیماری آلزایمر را می‌گیرد؟
خب، سال‌های پیش،
دانشمندی به نام میکن ندگارد
کشف قابل توجهی کرد.
چیزی که او شناسایی کرد سیستم پاکسازی‌ای در مغز بود.
حالا، قبل از آن،
ما می‌دانستیم که بدن دارای سیستم پاکسازی است،
و بیشتر ما با آن آشنا هستیم.
به آن سیستم لنفاوی می‌گویند.
اما ما نمی‌دانستیم که مغز هم دارای سیستم پاکسازی مخصوص به خود است.
و با مطالعه موش‌ها،
او در واقع قادر شد که سیستمی مثل فاضلاب شهری داخل مغز شناسایی کند
که به آن سیستم گلیمفتیک می‌گویند،
به نام سلول‌های سازنده آن،
که این سلول‌ها گلیال نام دارند.
اگر این به اندازه کافی قابل توجه نبود،
او ادامه داد و دو کشف باورنکردنی دیگر کرد.
ابتدا، چیزی که او به آن پی برد این بود که
سیستم پاکسازی داخل مغز همیشه
در طول شبانه روز در حجم بالا جریان ندارد.
در عوض، هنگامی که موش‌ها خواب بودند،
مخصوصا وقتی که در خواب آرام بودند،
این سیستم پاکسازی به اوج خود رسید.
جزء سومی که او کشف کرد،
و همین آن را
به بحث ما در مورد بیماری آلزایمر مرتبط می‌کند،
این است که یکی از محصولات فرعی متابولیکی،
یکی از سمومی که در طول خواب از بین می‌رود،
همان پروتیین چسبناک و سمی است، یعنی بتا آمیلوید،
که مرتبط به بیماری آلزایمر است.
و به تازگی دانشمندان در بوستون همچنین نوعی از ضربان را
در انسان‌ها کشف کرده‌اند
مشابه مکانیزم پاکسازی مغز.
ممکن است این بحث کمی ناامید کننده به نظر برسد.
ما می‌دانیم که هرقدر در زندگی سن‌مان افزایش می‌یابد،
معمولا میزان خوابمان کم می‌شود،
و ریسک ابتلا به آلزایمر عموما بالا می‌رود.
اما من فکر می‌کنم یک پوشش نقره‌ای اینجا وجود دارد،
زیرا برخلاف فاکتورهای دیگر
که وابسته به افزایش سن و بیماری آلزایمر است،
به عنوان مثال، تغییرات در ساختار فیزیکی مغز،
آنهایی که درمان کردنشان سخت است
و دوا و دارو هم روش خوبی برای درمان در چنته ندارد.
اما خواب همان تکه گمشده
در پازل توضیح داده شده افزایش سن و بیماری آلزایمر است
و این هیجان‌انگیز است زیرا ممکن است بتوانیم در این مورد کاری انجام دهیم.
چه می‌شد اگر می‌توانستیم خواب انسان را تقویت کنیم
و تلاش کنیم کیفیت خواب عمیق را
در میانسالی افزایش دهیم،
چیزی که وقتی شاهد کمبود در خواب عمیق هستیم
شروع به اتفاق افتادن می‌کند.
چه می‌شود اگر ما درواقع
از درمان دیرهنگامِ آلزایمر به سمتِ
پیشگیری در میانسالی حرکت کنیم؟
آیا می‌توانیم از مراقبت‌های بیمارستانی به سمت مراقبت‌های بهداشتی حرکت کنیم؟
و با اصلاح کردنِ خواب،
درواقع می‌توانیم سرِ پیکانِ ریسک ابتلا را
به طرفِ خودِ بیماری آلزایمر برگردانیم؟
این چیزی است که من به شدت در موردش هیجان زده هستم
و درحال حاضر فعالانه در موردش تحقیق و پژوهش انجام می‌دهیم.